skip to Main Content

Newsletter KR Group 12/2017

W numerze:

Pobierz

 

KONTRAKTY MENADŻERSKIE Z VAT CZY BEZ?

Minister Finansów 6 października 2017 r. wydał interpretację ogólną dotyczącą traktowania kontraktów menadżerskich jako samodzielnej działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o VAT (nr PT3.8101.11.2017). We wskazanej interpretacji MF przedstawił kwestię opodatkowania podatkiem VAT czynności wykonywanych przez członków zarządu, działających na podstawie umów cywilnoprawnych.

Dla przypomnienia, art. 15 ust 3 pkt 3 ustawy VAT stanowi, że za podatnika VAT nie uważa się osoby, która: uzyskuje przychody z umów o zarządzanie przedsiębiorstwem, kontraktów menedżerskich lub umów o podobnym charakterze, z tytułu wykonania których to czynności, osoby te są związane ze zlecającym wykonanie tych czynności prawnymi więzami tworzącymi stosunek prawny pomiędzy zlecającym wykonanie czynności i wykonującym zlecane czynności co do warunków wykonywania tych czynności, wynagrodzenia i odpowiedzialności zlecającego wykonanie tych czynności wobec osób trzecich.

Na bazie tego przepisu, Minister Finansów wyróżnił 3 podstawowe cechy, które, zdaniem fiskusa, są pomocne w zakwalifikowaniu kontraktu menadżerskiego jako podlegającego albo też niepodlegającego opodatkowaniu VAT. Spełnienie wszystkich poniższych przesłanek, powoduje, że menadżera nie można uznać za podatnika VAT co skutkować może brakiem prawa do odliczenia VAT z faktury wystawionej przez taką osobę.

Przesłankami, na które koniecznie trzeba zwrócić uwagę są:

  1. Warunki wykonywania czynności
    • Kontrakt menadżerski jest realizowany przy wykorzystaniu infrastruktury oraz organizacji wewnętrznej spółki tj. zasobów którymi dysponuje spółka takich jak:
      1. urządzenia techniczne (komputery, telefon itp.),
      2. inne zasoby (pomieszczenia biurowe, uczestnictwo w szkoleniach i konferencjach związanych z pełnioną funkcją, korzystanie z firmowych kart płatniczych).
  1. Warunki wynagrodzenia
    • Umowa cywilnoprawna przewiduje stałe wynagrodzenie za pracę
    • lub kontrakt menadżerski posiada element zmienny, ale stałe wynagrodzenie stanowi istotną wielkość całego wynagrodzenia.
  2. Warunek odpowiedzialności zlecającego za wykonanie tych czynności.
    • Odpowiedzialność zlecającego wobec osób trzecich jest po stronie Spółki, lub umowa nie przewiduje takiej odpowiedziałności wobec osób innych niż sama Spółka.

Przykłady kontraktów menadżerskich, co do których można wskazać że dają możliwość podlegania pod VAT

Warunek ManagerSpółka Skutek
1. Warunki wykonywania czynnościKontrakt menadżerski spełnia wszystkie lub przynajmniej jeden warunek – może być podatnikiem VAT
2. Warunki wynagrodzeniaWynagrodzenie stałe i/lub zmienne
3. Odpowiedzialność zlecającego za wykonanie tych czynności wobec osób trzecich

 

Warunek ManagerSpółka Skutek
1. Warunki wykonywania czynności Kontrakt menadżerski spełnia wszystkie lub przynajmniej jeden warunek – może być podatnikiem VAT
2. Warunki wynagrodzeniaWynagrodzenie stałe i/lub zmienne
3. Odpowiedzialność zlecającego za wykonanie tych czynności wobec osób trzecich 

 

Warunek ManagerSpółka Skutek
1. Warunki wykonywania czynności Kontrakt menadżerski spełnia wszystkie lub przynajmniej jeden warunek – może być podatnikiem VAT
2. Warunki wynagrodzeniaWynagrodzenie stałe i/lub zmienne
3. Odpowiedzialność zlecającego za wykonanie tych czynności wobec osób trzecich

 

Przykład kontraktu menadżerskiego niepodlegający pod VAT

Warunek ManagerSpółka Skutek
1. Warunki wykonywania czynnościKontrakt menadżerski spełnia wszystkie lub przynajmniej jeden warunek – nie jest podatnikiem VAT
2. Warunki wynagrodzeniaWynagrodzenie stałe lub jest ono istotnym elementem kontraktu
3. Odpowiedzialność zlecającego za wykonanie tych czynności wobec osób trzecich 

 

W związku z tym rekomendujemy analizę umów pomiędzy menadżerami, a spółką. Ogólna Interpretacja podatkowa, może spowodować pytania ze strony organów podatkowych o relacje podatników z menadżerami, a spółką a w konsekwencji kwestionowanie prawa do odliczenia VAT.

ZMIANY OD 2018: LIMIT KOSZTÓW USŁUG NIEMATERIALNYCH I OPŁAT LICENCYJNYCH

Rok 2017 jest kolejnym rokiem wzmożonej aktywności resortu finansów, którego nadrzędnym celem jest uszczelnienie systemu podatkowego w naszym kraju. Szereg rozwiązań przyjętych w ostatnich latach wskazuje na determinację i konsekwencję podejmowanych działań. Intensywne prace legislacyjne w obszarze podatku VAT objęły także podatki dochodowe.

Nowe rozwiązania będące obecnie na etapie prac sejmowych, które od 2018 r. mają obowiązywać w systemie podatków dochodowych ustalają limity wysokości kosztów uzyskania przychodów na wydatki związane z nabyciem usług niematerialnych (licencyjnych, doradczych, zarządczych i kontrolnych) oraz związanych z korzystaniem z wartości niematerialnych i prawnych (np. ze znaków towarowych).

Projektodawca określił, że limity te będą dotyczyć wydatków poniesionych bezpośrednio lub pośrednio na rzecz podmiotów powiązanych, o których mowa w art. 11 ust. 1 i 4, lub podmiotów mających miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium lub w kraju wymienionym w przepisach wydanych na podstawie rozporządzenia, o którym mowa w art. 9a ust. 6, to jest państwie lub terytorium stosującym tzw. szkodliwą konkurencję podatkową.

Pierwotny projekt zakładający oparcie limitu wprost o wskaźnik EBITDA został zmieniony w trakcie prac legislacyjnych, zaś nowe brzmienie przepisu art. 15e ustawy o CIT określa, że podatnicy są obowiązani wyłączyć z kosztów uzyskania przychodów koszty w części w jakiej wydatki te łącznie w roku podatkowym przekraczają 5% kwoty odpowiadającej nadwyżce sumy przychodów ze wszystkich źródeł przychodów pomniejszonych o przychody z tytułu odsetek nad sumą kosztów uzyskania przychodów pomniejszonych o wartość zaliczonych w danym roku podatkowym do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16a–16m, i odsetek.

Kwotę kosztów wyłączonych z kosztów uzyskania przychodów (objętych nową regulacją) uwzględnia się w danym źródle przychodów proporcjonalnie do wysokości kosztów, poniesionych w ramach danego źródła przychodów. Powyższe jest konsekwencją nowej konstrukcji podatku dochodowego zakładającej przypisanie kosztów do poszczególnych źródeł przychodów.

Ograniczenie, o którym mowa, nie ma zastosowania do usług, opłat i należności które będą zaliczane do kosztów uzyskania przychodów bezpośrednio związanych z wytworzeniem przez podatnika towaru lub świadczeniem usługi oraz do kosztów refakturowanych przez podatnika na inne podmioty.

Przepisy będą dotyczyć nadwyżki wartości kosztów wskazanych w tym przepisie, z wyłączeniem wyżej wskazanych kosztów bezpośrednich i refakturowanych, przekraczających w roku podatkowym łącznie kwotę 3 000 000 zł. Jeżeli rok podatkowy podatnika jest dłuższy albo krótszy niż 12 miesięcy, kwotę progu, o którym mowa w zdaniu pierwszym, oblicza się mnożąc kwotę 250 000 przez liczbę rozpoczętych miesięcy roku podatkowego podatnika.

W przypadku podatkowej grupy kapitałowej kwota limitu 3 000.000 zł odnosi się osobno do każdej spółki tworzącej taką grupę, zaś całe ograniczenie wskazane w art. 15e ust.1 nie ma zastosowania do kosztów poniesionych przez spółkę tworzącą podatkową grupę kapitałową na rzecz innych spółek z tej podatkowej grupy kapitałowej.

Kwota kosztów, objęta nową regulacją nieodliczona w danym roku podatkowym podlega odliczeniu w kolejnych 5 latach podatkowych, na zasadach i w ramach obowiązujących w danym roku limitów wynikających z zastosowania nowych przepisów.

Podkreślić należy ze wprowadzenie nowej regulacji jest tylko jednym z wielu elementów składających się na przełomową zmianę konstrukcji podatku dochodowego.

WSPARCIE DLA NOWYCH INWESTYCJI

Kolejny projekt ustawy, który 20 października 2017 r. opublikowano na stronach Rządowego Centrum Legislacji ustawy o zasadach wspierania nowych inwestycji wraz ze znaczącymi zmianami przewidzianymi w nowych uregulowaniach kwestii prac badawczo-rozwojowych wskazuje, że Ustawodawca ma szansę na wprowadzenie uregulowań, które realnie wesprą i pobudzą działania inwestorów z grupy mikro, małych i średnich przedsiębiorców.

Zdefiniowana w Ustawie nowa inwestycja oznacza inwestycję w rzeczowe aktywa trwałe lub wartości niematerialne i prawne związane z założeniem nowego zakładu, zwiększeniem zdolności produkcyjnej istniejącego zakładu, dywersyfikacją produkcji zakładu poprzez wprowadzenie produktów uprzednio nieprodukowanych w zakładzie lub zasadniczą zmianą dotyczącą procesu produkcyjnego istniejącego zakładu. Zakres wsparcia z którego będzie mógł skorzystać przedsiębiorca udzielone będzie w formie:

  1. zwolnienia od podatku dochodowego, na zasadach określonych odpowiednio w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych albo w przepisach o podatku dochodowym od osób fizycznych,
  2. usług świadczonych przez zarządzających obszarami (zarządzającego specjalną strefą ekonomiczną ustanowioną na podstawie przepisów ustawy z 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych).

Organem właściwym w sprawach wspierania nowych inwestycji będzie Minister właściwy do spraw gospodarki który określi, w drodze rozporządzenia, obszary, w ramach których poszczególni zarządzający obszarami wykonywać będą zadania określone w ustawie, poprzez przypisanie zarządzającym terenów położonych w administracyjnych granicach powiatów, mając na względzie sprawność działania zarządzających obszarami oraz spójność terytorialną.

W treści uzasadnienia wskazano że w przeciwieństwie do rozwiązań przewidzianych w ustawie o SSE (specjalne strefy ekonomiczne) ograniczonych do inwestycji realizowanych w konkretnych lokalizacjach, o wsparcie przewidziane w ustawie, będą mogli ubiegać się przedsiębiorcy z terenu całego kraju, niezależnie od miejsca prowadzonej działalności gospodarczej. Zgodnie z projektowaną ustawą przewidziane w niej narzędzia wsparcia będą miały zastosowanie do nowych inwestycji realizowanych na całości terytorium Rzeczpospolitej Polskiej i zlikwidują długotrwałą i obciążającą przedsiębiorcę procedurę zmiany granic SSE oraz ograniczenie obszarów, na których można było uzyskać wsparcie.

Przedsiębiorca ubiegający się o wydanie decyzji o wsparciu składa wniosek do ministra właściwego do spraw gospodarki. Decyzję o wsparciu będzie wydawana się na czas oznaczony, nie krótszy niż 10 lat i nie dłuższy niż 15.

Przedstawiony przez Ministerstwo Rozwoju projekt jest uzasadniony brakiem dostosowania dotychczasowych instrumentów wsparcia przedsiębiorców w ramach zwolnień podatkowych do zmieniających się potrzeb i wyzwań ekonomicznych. Warunki uzyskania zwolnienia z podatku są uzależnione od wielkości przedsiębiorcy określanej zgodnie z definicją Unii Europejskiej oraz od stopy bezrobocia w powiecie właściwym dla lokalizacji inwestycji. Kryteria ilościowe (wymagane nakłady inwestycyjne) zostaną dostosowane do możliwości firm z segmentu MMŚP i zakładają większy napływ inwestycji w rejony słabiej rozwinięte, które na obecnym etapie rozwoju nie są w stanie sprostać wygórowanym wymaganiom dużych inwestorów jak np. infrastruktura czy dostępność zasobów ludzkich. Ponadto założono że w wyniku zmiany Polska poprawi swoją konkurencyjność na tle państw sąsiedzkich. Oferta innych krajów była dotychczas korzystniejsza przede wszystkim w zakresie obszaru, na którym można było uzyskać zwolnienie podatkowe. Przyjęte w założeniach zróżnicowanie kryteriów dostępu pomocy ma pozwolić na skoncentrowaniu oferty na inwestycjach wnoszących wartość dodaną dla polskiej gospodarki.

Projekt zakłada, że ustawa wejdzie w życie w terminie 14 dni od daty publikacji w Dzienniku Ustaw.

ZMIANY 2018: NOWE ZASADY DLA CIENKIEJ KAPITALIZACJI

Jedna z najważniejszych zmian w opodatkowaniu dochodów korporacyjnych, która wejdzie w życie od Nowego Roku dotyczy regulacji tzw. „cienkiej kapitalizacji”.

Instytucja cienkiej kapitalizacji obejmuje sytuacje, w której spółka będąca podatnikiem CIT nie jest wyposażana przez udziałowców w kapitał początkowy pozwalający jej na prowadzenie działalności operacyjnej w planowanych rozmiarach. W rezultacie, spółka taka finansowana jest przez udziałowców poprzez instrumenty finansowania dłużnego (pożyczki, emisję obligacji itp.). Zgodnie z obecnie obowiązującymi przepisami, podatnik, który otrzymał pożyczki od określonych podmiotów powiązanych, może zaliczyć do kosztów podatkowych zapłacone odsetki jedynie w takiej proporcji, w jakiej zadłużenie wobec tych podmiotów nie przekracza wartości kapitałów własnych spółki.

Nowe regulacje wprowadzają wiele istotnych zmian w zakresie możliwości zaliczania wydatków na finansowanie dłużne do kosztów podatkowych.

Przede wszystkim, nowymi limitami objęte będą koszty finansowania dłużnego, udzielonego przez podmioty powiązane, jak i nie powiązane z podatnikiem (na przykład banki).

Trzeba też podkreślić, że wartość kapitałów własnych nie będzie już istotna dla wyliczenia nowych wartości limitu – tak więc, jeśli planowane było dokapitalizowanie spółki-pożyczkobiorcy właśnie z uwagi na możliwość podatkowego rozpoznania kosztów odsetek, to warto raz jeszcze przeanalizować sytuację, mając na uwadze projektowane rozwiązania.

Zgodnie z projektem, który obecnie trafił już pod obrady Sejmu (a więc po pierwszym czytaniu skierowany będzie do komisji finansów publicznych), podatnik będzie zobowiązany do wyłączenia z kosztów podatkowych tej części kosztów finansowania dłużnego, która przewyższa 30% różnicy pomiędzy:

  1. sumą przychodów ze wszystkich źródeł, pomniejszonej o przychody o charakterze odsetkowym, a
  2. sumą kosztów uzyskania przychodów, pomniejszoną o wartość odpisów amortyzacyjnych oraz kosztów finansowania dłużnego.

Warto zaznaczyć, że powyższych zasad nie stosuje się do nadwyżki kosztów finansowania dłużnego, która nie przekracza w danym roku podatkowym kwoty 3 000 000 zł, jak również do tak zwanych „przedsiębiorstw finansowych”.

Niezwykle interesująco wygląda kwestia wejścia w życie nowych regulacji. Otóż, zgodnie z projektem, przepisy dotychczasowe stosować się będzie do odsetek od pożyczek (kredytów) faktycznie przekazanych przed wejściem w życie ustawy (1 stycznia 2018 r.), nie dłużej jednak niż do 31 grudnia 2018 r. Wydaje się, że w tym przypadku, projekt nie jest zgodny z konstytucyjną zasadą ochrony interesów w toku.

CENTRUM BADAWCZO-ROZWOJOWE W NOWEJ ODSŁONIE

Status Centrum Badawczo-Rozwojowego jest nadawany przez Ministerstwo Rozwoju na mocy ustawy z dnia 30 maja 2008 roku o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej.

Przedsiębiorca ubiegający się o status Centrum Badawczo-Rozwojowego (CBR) musi spełnić szereg warunków, z których najważniejsze to:

  • uzyskanie przychodów netto ze sprzedaży towarów, produktów i operacji finansowych za poprzedni rok obrotowy w wysokości co najmniej 1,2 mln euro, obliczonej według zasad określonych w ustawie o rachunkowości,
  • 20% przychodów netto w stosunku do przychodów ogółem musi pochodzić ze sprzedaży własnych usług badawczo-rozwojowych, w rozumieniu przepisów o polskiej klasyfikacji wyrobów i usług,
  • przedłożenie oświadczeń o niezaleganiu z zapłatą podatków oraz składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne.

Projekt Ustawy o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia prawnego działalności innowacyjnej z dnia 1 sierpnia 2017 r. wprowadza zmiany umożliwiające ubieganie się o status CBR szerszej grupie podmiotów.

O nadanie statusu CBR będzie mógł ubiegać się przedsiębiorca, jeżeli:

  • przychody netto ze sprzedaży towarów, produktów i operacji finansowych wyniosły co najmniej: 5 mln PLN oraz przychody ze sprzedaży wytworzonych przez siebie usług badawczo-rozwojowych i usług lub praw własności przemysłowej stanowią co najmniej 20% przychodów netto,

lub

  • przychody netto ze sprzedaży towarów, produktów i operacji finansowych wyniosły co najmniej: 2,5 mln PLN i są niższe niż 5 mln PLN oraz przychody ze sprzedaży wytworzonych przez siebie usług badawczo-rozwojowych i usług lub praw własności przemysłowej stanowią co najmniej 70% przychodów netto (stosowane są przepisy o rachunkowości),
  • nie zalega z zapłatą podatków oraz składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne,
  • jego sprawozdanie finansowe podlega badaniu przez biegłego rewidenta.

Podmioty korzystające ze statusu CBR w 2018 roku będą objęte szerszym katalogiem kosztów kwalifikowanych i większymi kwotami odliczeń. Obejmie on na przykład odpisy amortyzacyjne od budowli, budynków i lokali będących odrębną własnością w tej części w jakiej są wykorzystywane do prowadzonej działalności badawczo-rozwojowej.

Odliczeniu podlegać będą także (na warunkach rynkowych i wykorzystywanych wyłącznie na potrzeby prowadzonej działalności badawczo-rozwojowej) koszty ekspertyz, opinii, usług doradczych i usług równorzędnych, badań wykonywanych na podstawie umowy, wiedzy technicznej i patentów lub licencji na chroniony wynalazek, uzyskanych od podmiotów innych niż jednostki naukowe w rozumieniu ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki.

Jednocześnie wraz z rozszerzeniem katalogu kosztów kwalifikowanych podwyższono limit odpisów do 150% poniesionych wydatków. Nowe uregulowania zastąpią dotychczasowy fundusz innowacyjności tworzony z comiesięcznego odpisu wynoszącego nie więcej niż 20% przychodów uzyskanych przez centrum w danym miesiącu.

Ustawodawca przewiduje także uchylenie art. 12 ust. 1 pkt 5c ustawy o CIT który na podatnikach mających status CBR wymuszał terminowe (w roku dokonania odpisu lub kolejnym) wykorzystanie środków odpisanych na fundusz innowacyjności.

Back To Top