skip to Main Content

Newsletter KR Group 06/2017

W numerze:

Pobierz

 

PROJEKT NOWELIZACJI VAT – SPLIT PAYMENT

Na stronach Rządowego Centrum Legislacji 12 maja opublikowano projekt zmian do ustawy o VAT, zakładający wprowadzenie dobrowolnego mechanizmu split payment.

Proponowane rozwiązanie zakłada, że każdy bank prowadzący rachunek rozliczeniowy (dedykowany dla osób prawnych, jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej oraz osób fizycznych prowadzących działalność i będących przedsiębiorcami), będzie zobligowany do bezpłatnego założenia i prowadzenia tak zwanego „rachunku VAT”.

Generalnie rzecz ujmując, projekt zakłada, że podatnicy dostaną możliwość wybrania mechanizmu split payment, co wiązać się będzie z koniecznością podzielenia płatności realizowanej z tytułu nabycia towarów lub usług.

W tym celu, podatnik będzie zobowiązany zapłacić kwotę netto bezpośrednio na rachunek dostawcy towarów bądź usług, przy czym rachunek ten musi znajdować się w banku mającym siedzibę w Polsce, bądź też w kasie SKOK. Natomiast kwota odpowiadająca wartości podatku od towarów i usług będzie musiała być wpłacona na „rachunek VAT” dostawcy towaru bądź usługi.

Wydaje się, że zamysłem autorów projektu jest, by rachunek VAT funkcjonował na zasadzie rachunku powierniczego. Projekt zakłada bowiem, że podatnik nie będzie mógł samodzielnie dysponować zgromadzonymi na tym rachunku środkami pieniężnymi.

Omawiany projekt zakłada również nowelizację prawa bankowego, w wyniku której sprecyzowano jakie środki mogą zasilać rachunek VAT i jakie mogą być z niego wydatkowane.

Rachunek VAT będzie mógł być zasilany jedynie poprzez:

  1. zapłaty odpowiadające kwocie podatku VAT z tytułu nabycia towarów bądź usług,
  2. zwroty kwoty podatku VAT:
    1. w przypadku wystawianych faktur korygujących
    2. przekazywane przez urząd skarbowy.

Środki zgromadzone na rachunku VAT będą mogły być wypłacane jedyne:

  1. w celu dokonania:
    1. płatności podatku VAT na rachunek VAT dostawcy towarów lub usług
    2. zwrotu kwoty VAT w przypadku wystawienia faktur korygujących
    3. wpłaty podatku na rachunek urzędu skarbowego
  2. w przypadku zmiany banku, w którym podatnik prowadzi rachunek VAT
  3. na rachunek podatnika – za zgodą Naczelnika urzędu skarbowego, wyrażoną w formie postanowienia, w terminie 90 dni od daty złożenia wniosku.
  4. w przypadku zamknięcia rachunku VAT – na rachunek wskazany przez naczelnika urzędu skarbowego
  5. w przypadku wykreślenia podatnika z rejestru podatników VAT (po potrąceniu kwot zaległości podatkowych wraz z odsetkami).

Autorzy projektu przewidzieli również pewne zachęty dla podatników, aby skłonić ich do stosowania mechanizmu split payment. Jeżeli więc podatnicy wybiorą omawiane rozwiązanie, to:

  1. wyłączeniu będą podlegały przepisy działu Xa, a więc dotyczące odpowiedzialności podatkowej nabywcy w zakresie obrotu tzw. towarami wrażliwymi (wyroby stalowe, paliwa, sprzęt cyfrowy itp.);
  2. wyłączeniu będą podlegały przepisy dotyczące dodatkowego zobowiązania (a więc tzw. sankcji VAT);
  3. wyłączeniu podlegać będą regulacje dotyczące podwyższonych odsetek za zwłokę – o ile 95% zadeklarowanego podatku naliczonego wynikało z faktur zapłaconych z zastosowaniem mechanizmu split payment;
  4. bonus za wcześniejszą zapłatę podatku – jeśli zapłata zobowiązania podatkowego nastąpi przed terminem ustawowym (standardowo 25. dzień następnego miesiąca), to kwotę do zapłat obniży się o kwotę obliczoną wg następującego wzoru:

Z x R x N/360

Z = kwota zobowiązania z deklaracji

R = stopa referencyjna NBP obowiązująca na dwa dni robocze przed zapłatą

N = liczba dni od dnia zapłaty d ustawowego terminu płatności

Przyznać należy, że proponowane rozwiązania wyglądają bardzo interesująco, zwłaszcza ze względu na przewidziane zachęty. Przypuszczać bowiem należy, że podatnicy z branży paliwowej, czy też sektora metalowego i elektronicznego, wybiorą właśnie metodę split payment w celu ograniczenia kosztów zabezpieczenia ryzyka (kaucji gwarancyjnej w wysokości nawet 10.000.000 PLN).

Dodatkowo, przewidziany w projekcie bonus może zmobilizować dużych podatników do szybszego dokonywania rozliczeń z urzędem skarbowym z tytułu VAT, co pozwolić może na oszczędności podatkowe (obecnie stopa referencyjna NBP wynosi 1,5%).

NOWE OBOWIĄZKI DOTYCZĄCE RAPORTOWANIA – JPK_WB

Zgodnie z projektem zamieszczonym na stronie Rządowego Centrum Legislacji, począwszy od 1 września 2017 r. przedsiębiorcom przybędzie nowy obowiązek dotyczący przesyłania informacji do Krajowej Administracji Skarbowej.

Podkreślić należy iż w obecnym kształcie jest to wyłącznie projekt ustawy z 19 maja 2017 r., który planowo powinien wejść w życie 1 września bieżącego roku. Celem wprowadzonych regulacji jest uszczelnienie systemu podatkowego, zwłaszcza pod kątem wyłudzeń podatku od towarów i usług. W myśl nowych regulacji podmioty gospodarcze korzystające z pomocy instytucji bankowych działających na terenie kraju, będą jedynie musiały upoważnić daną krajową instytucję finansową do przesyłania stosownych informacji w ich imieniu. Raporty takie mają być generowane na koniec każdego dnia. Zapewne będzie to wiązało się z podniesieniem kosztu obsługi podmiotów gospodarczych przez instytucje finansowe.

Zdecydowanie większe problemy będą miały podmioty posiadające konta zagraniczne. W takich bowiem przypadkach zagraniczne instytucje finansowe nie będą zobligowane do przesyłania tych raportów. W rezultacie będzie to wyłącznym obowiązkiem podatnika. Podkreślić należy, że raporty muszą być dostarczane do administracji skarbowej w ściśle określonej strukturze logicznej (JPK_WB), a czas potrzebny na wprowadzenie niezbędnych usprawnień do programów księgowych może stanowczo przekroczyć wskazany w projekcie ustawy termin. Ponadto dane z wyciągów bankowych mogą okazać się niewystarczające do sporządzenia pełnego JPK_WB.

W danej chwili mamy możliwość zapoznania się jedynie z projektem ustawy, monitorowaniem tej sprawy zajmować się będzie nasz dział podatkowy, który będzie informował Państwa na bieżąco.

SKUTKI PRZEKAZANIA ENERGETYCZNEJ INFRASTRUKTURY TECHNICZNEJ W ROZLICZENIU CIT

Działania inwestycyjne związane z nieruchomościami służącymi prowadzeniu działalności gospodarczej często obejmują wydatki na budowę lub modernizację szeroko pojętej infrastruktury technicznej do przesyłu energii.

Umowa o przyłączenie zawarta z dostawcą określa warunki przyłączenia, które wskazują inwestorowi zakres prac projektowych i budowlanych oraz wzajemnych rozliczeń niezbędnych do przyłączenia do sieci zarządzanej przez danego operatora.

Realizacja umowy kończy się z formalnym (z reguły nieodpłatnym) przekazaniem infrastruktury przez inwestora i jej obiorem przez operatora sieci. Z chwilą podłączenia do sieci jej operator staje się właścicielem instalacji i urządzeń w tym także trwale związanych z gruntem.

Przeniesienie własności infrastruktury (z reguły w wyniku realizacji obowiązków ustawowych) ma oczywiste konsekwencje dla prawidłowego rozliczenia kosztu jej wytworzenia w podatku dochodowym. Wydatki te nie stanowią inwestycji w obcy środek trwały ani kosztów wytworzenia własnego środka trwałego.

Wydatki, o których mowa bez wątpienia spełniają kryterium poniesienia ich w celu uzyskania przychodu, niemniej wątpliwości budzi zakwalifikowanie ich do kosztów bezpośrednio związanych z przychodami. Należy raczej przyjąć iż mamy do czynienia z kosztami pośrednimi, które zgodnie z art. 15 ust. 4d u.p.d.o.p. są potrącalne w dacie ich poniesienia. Zarówno doktryna jak i orzecznictwo wskazują, że datą faktycznego poniesienia kosztu jest data przekazania infrastruktury operatorowi sieci ze względu na możliwość precyzyjnego określenia całości kosztów oraz formalne i ostateczne zbycie poczynionych nakładów co z reguły następuje z dniem podpisania protokołu zdawczo-odbiorczego.

Odrębną kwestią jest rozliczenie wydatków w sytuacji gdy realizacja inwestycji wymaga rozbudowy bądź przebudowy sieci przesyłowych należących do operatorów (poza samym przyłączem) i jest warunkiem koniecznym do jej zrealizowania. W takiej sytuacji możemy spotkać się z opinią, iż skoro cena nabycia i koszt wytworzenia środków trwałych w budowie, obejmuje ogół kosztów poniesionych przez jednostkę za okres budowy, montażu, przystosowania i ulepszenia, do dnia bilansowego lub przyjęcia do używania, to koszty niezbędne do zakończenia inwestycji powinny zostać ujęte w wartości początkowej środka trwałego bądź inwestycji. Powyższe twierdzenie znajduje potwierdzenie w orzecznictwie i interpretacjach urzędowych (pismo PDP/423-21/06/13356/06 z 27 lutego 2006 r. Drugiego Śląskiego Urzędu Skarbowego w Bielsku-Białej; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 listopada 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 1480/07).

POWSTANIE OBOWIĄZKU PODATKOWEGO W VAT DLA USŁUG BUDOWLANYCH

Niewłaściwe określenie przez podatnika dnia powstania obowiązku podatkowego w podatku VAT dla wykonywanych przez niego usług, może skutkować powstaniem zaległości podatkowej wobec Skarbu Państwa oraz ryzykiem obciążenia sankcjami podatkowymi.

W związku ze specyfiką branży budowlanej, faktury VAT wystawiane przez usługodawców opiewają często na znaczne kwoty, co sprawia, że błędne określenie momentu powstania obowiązku podatkowego doprowadzi do powstania równie wysokich dodatkowych zobowiązań podatkowych.

Zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt. 3 lit. a ustawy o VAT, dniem powstania obowiązku podatkowego w przypadku wykonywanych usług budowlanych jest dzień wystawienia faktury VAT, natomiast zgodnie z art. 106i ust. 3 pkt.1, faktura ta powinna zostać wystawiona nie później niż 30 dni od dnia wykonania usługi wskazanej na fakturze. W tym wypadku najważniejsze staje się więc określenie dnia, w którym usługa została wykonana.

Dotychczas stosowaną przez podatników praktyką było zrównanie dnia wykonania usługi z momentem podpisania przez usługobiorcę protokołu zdawczo-odbiorczego. To działanie zostało jednak zakwestionowane przez organy podatkowe, jak również sądy administracyjne. Przykładowo, w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 14 kwietnia 2015 r., sygn. akt I SA/BD 190/15, Sąd zgodził się z organem podatkowym, że protokół zdawczo-odbiorczy nie posiada charakteru prawotwórczego i dzień jego podpisania nie powinien być uważany przez podatnika jako dzień wykonania usługi budowlanej. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 20 kwietnia 2017 r. sygn. akt I FSK 1811/15 utrzymał w mocy cytowany powyżej wyrok WSA.

W celu wyjaśniania powstałych niejasności Minister Finansów wydał 5 kwietnia 2016 r. interpretację ogólną nr PT3.8101.41.2015.AEW.2016.AMT.141, w której określił sposób, w jaki należy poprawnie określać moment powstania obowiązku podatkowego. W przedmiotowej interpretacji MF wyjaśnił, że dniem wykonania usługi budowlanej jest dzień, w którym wykonawca zgłosił usługobiorcy możliwość odbioru wykonanych prac. Według MF, dzień ten powinien być uznany za dzień wykonania usługi, ponieważ, zgłoszenie prac do odbioru oznacza, że w opinii wykonawcy, usługi są gotowe do ich przyjęcia przez nabywcę.

Ponadto, w przypadku usług budowlanych przekazywanych w części, dla której części określono zapłatę, dniem wykonania usługi będzie również dzień, w którym wykonawca zgłosił nabywcy usługę do odbioru. Należy pamiętać, że zgodnie z art. 19a ust 8 ustawy o VAT w przypadku otrzymania całości lub części zapłaty przed wykonaniem usługi budowlanej, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą otrzymania zapłaty w odniesieni do otrzymanej kwoty.

Back To Top