skip to Main Content

Newsletter KR Group 01/2016

W numerze:

Pobierz

 

ZWOLNIENIE Z PIT ZWROTU WYDATKÓW ZA KORZYSTANIE Z PRYWATNEGO SAMOCHODU DO SŁUŻBOWYCH

Dotychczas Ministerstwo Finansów prezentowało stanowisko, że co do zasady ryczałt za korzystanie przez pracownika z prywatnego samochodu do służbowych jazd lokalnych jest opodatkowany na takich samych zasadach jak wynagrodzenie za pracę. Według fiskusa ryczałty mogły być zwolnione z PIT tylko wtedy, gdy były wypłacane pracownikom Poczty Polskiej, lasów i pomocy społecznej. Interpretował w ten sposób art. 21 ust. 1 pkt 23b ustawy o PIT , który zwalnia z podatku tylko zwroty za jazdy lokalne wypłacane wprost na podstawie odrębnych ustaw.

Podobnie zinterpretował przepisy dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji z 11 września 2015 r. (nr IPPB4/4511-733/15-2/JK3). Chodziło o spółkę prowadzącą sieć sklepów, która zawierała umowy ze swoimi pracownikami w sprawie używania ich prywatnych samochodów do celów służbowych i dokonywała zwrotów wydatków na podstawie tzw. „kilometrówki”. Organ stwierdził w interpretacji, że kwota wypłacanego pracownikowi w ten sposób świadczenia stanowiącego zwrot kosztów z tytułu używania przez niego samochodu prywatnego w celach służbowych do jazd lokalnych, będzie stanowić przychód pracownika, który winien być opodatkowany wraz z innymi przychodami ze stosunku pracy, a na spółce z tytułu dokonywania ww. świadczeń, ciążą obowiązki płatnika.

Spółka zaskarżyła jednak interpretację do WSA w Warszawie powołując się przede wszystkim na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r. (sygn. akt K 7/13), z którego wynika że za przychód pracownika mogą być uznane tylko te świadczenia, które zostały spełnione za jego zgodą, leżą w jego interesie i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, a korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnej osobie. W konsekwencji dyrektor warszawskiej izby w zmienionej interpretacji z 14 grudnia 2015 r., sygn. akt IPPB4/4511-3-95/15-2/JK3 uwzględnił skargę spółki w całości i stwierdził, że jej stanowisko jest prawidłowe. Organ przyznał, iż zwrot kosztów użytkowania prywatnego samochodu do celów służbowych jest świadczeniem ponoszonym w interesie pracodawcy, tym samym zwrot wydatków za korzystanie z prywatnego samochodu do służbowych jazd po mieście nie będzie przychodem pracownika.

Należy jednak mieć na uwadze, iż jest to interpretacja wydana w indywidualnej sprawie, tak więc nie jest to oficjalne stanowisko Ministerstwa Finansów dotyczące każdego tego typu rozliczeń pomiędzy pracodawcą i pracownikiem. Zgodnie z wyrokiem TK zwrot faktycznie poniesionych kosztów w interesie pracodawcy nie jest przychodem pracownika. Jednak w przypadku gdy wypłacony ryczałt przekraczałby faktyczne koszty ponoszone przez pracownika, wówczas powstałby przychód do opodatkowania PIT. Poza tym, dopóki brak jest interpretacji ogólnej w tej sprawie, organy w dalszym ciągu mogą dokonywać interpretacji zgodnie z literalnym brzmieniem art. 21 ust. 1 pkt 23b ustawy o PIT. W związku z powyższym zaleca się aby podatnik nie rezygnował z występowaniem o interpretacje indywidualne w przypadku wątpliwości.

KWOTA VAT OTRZYMANA PRZEZ SPÓŁKĘ WNOSZĄCĄ APORT NIE STANOWI PRZYCHODU PODLEGAJĄCEGO OPODATKOWANIU PODATKIEM DOCHODOWYM 

W wyroku z 25 lutego 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny (II FSK 3141/13) potwierdził, iż kwota pieniężna przekazana przez spółkę otrzymującą wkład niepieniężny, na zapłatę 23 proc. podatku należnego od wniesionego aportu nie zwiększa zysku tego podmiotu, kto do spółki wniósł aport.

Istota zagadnienia sprowadza się do podatkowego traktowania wypłaty kwoty pieniężnej tytułem równowartości kwoty VAT, dokonywanego przez spółkę otrzymującą aport od nowego lub dotychczasowego wspólnika. W praktyce bowiem aport jest udokumentowany przez podmiot go wnoszący fakturą VAT, której wartość netto równa jest sumie (i) wartości nominalnej wydanych udziałów oraz (ii) ewentualnie kwocie agio, a podatek VAT należny, w przypadkach, w których zgodnie z przepisami występuje, jest płacony przez spółkę otrzymującą aport gotówką/przelewem do podmiotu wnoszącego aport.

Wątpliwość jaka występowała przy tego typu rozliczeniach dotyczyła tego, czy wypłata na rzecz wspólnika odzwierciedlająca kwotę VAT od aportu powinna być uznawana za przychód podatkowy u wspólnika. W wielu interpretacjach podatkowych wskazywano, iż otrzymanie środków pieniężnych stanowiących równowartość VAT należnego wynikającego z faktury VAT dokumentującej wniesienie aportu nie stanowi przychodu podatkowego. Wynikać to miało – zdaniem organów podatkowych – z treści art. 12 ust. 4 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zgodnie z którym do przychodów nie zalicza się należnego podatku od towarów i usług.

Odmienne interpretacje wskazywały zaś, iż środki pieniężne stanowiące równowartość VAT należnego od aportu nie mają charakteru podatku, pomimo wskazania, że stanowią one wartość podatku VAT należnego po stronie wspólnika, a w związku z tym nie spełniają regulacji zawartych w art. 12 ust. 4 pkt 9. W konsekwencji, środki pieniężne stanowiące równowartość VAT należnego, otrzymane przez spółkę od spółki otrzymującej aport, stanowią przychód dla wnoszącego aport jako otrzymane pieniądze. Podobnie uznał WSA w Warszawie w wyroku z 21 lutego 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 1277/10. Najnowsze orzeczenie NSA odrzuciło więc ten pogląd.

SPÓŁKA KOMANDYTOWA JEST TEŻ SPÓŁKĄ KAPITAŁOWĄ

29 stycznia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydał korzystne dla podatników rozstrzygnięcie w zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych (sygn. akt VIII Sa/Wa 363/15). Spór będący kanwą cytowanego rozstrzygnięcia dotyczył skutków podatkowych przekształcenia spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w spółkę komandytową.

W związku z przeprowadzonym przekształceniem, notariusz pobrał od spółki podatek od czynności cywilnoprawnych w wysokości 0,5% tak zwanego zwiększeni majątku spółki osobowej (w praktyce oznacza to obłożenie podatkiem środków zgromadzonych na kapitale zapasowym spółki z ograniczoną odpowiedzialnością). Spółka, nie godząc się z takim obowiązkiem, złożyła stosowny wniosek o stwierdzenie nadpłaty.

Po bezskutecznym dochodzeniu swoich praw przed organami podatkowymi, dopiero Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyznał Spółce rację. W uzasadnieniu orzeczenia czytamy, że spółkę komandytową należy traktować jako spółkę kapitałową, zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. b) i c) oraz ust. 2 Dyrektywy 69/335/EWG (art. 2 ust. 1 lit. b) i c) oraz ust. 2 Dyrektywy 2008/7/WE). W rezultacie, przekształcenie takie nie może być opodatkowane podatkiem kapitałowym jakim jest polski podatek od czynności cywilnoprawnych. Sąd oparł się w sprawie na wcześniejszych orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2013 r. sygn. akt II FSK 1915/12, z 16 grudnia 2014 r. sygn. akt II FSK 1402/13.

Powyższe orzeczenie, oznacza możliwość odzyskania podatku zapłaconego w związku z przekształceniem spółek kapitałowych (spółki z ograniczoną odpowiedzialności i spółki akcyjnej) w spółkę komandytową.

Dodatkowo zaznaczyć należy, że opierając się na podobnych regulacjach, możliwe jest również odzyskanie podatku od czynności cywilnoprawnych zapłaconych przez spółki osobowe w związku z udzieleniem im pożyczek przez wspólników.

OSTATNIE ORZECZENIA PODATKOWE

Podatnikiem nie zawsze lider cashpoolingu

Przesądzając o poborze u źródła daniny od odsetek, trzeba najpierw rozstrzygnąć, kto jest podatnikiem w tym zakresie. Jeśli okaże się, że francuska firma nie jest ostatecznym odbiorcą, to od wypłat na jej rzecz należy potrącić i odprowadzić do urzędu 20 proc. Taki wniosek płynie z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 marca 2016 r. (II FSK 82/14).

Luka w prawie pozwala na optymalizację przy przekształceniu

Spółka kapitałowa nie może amortyzować tej części środków trwałych i praw, którą wniesiono na jej kapitał zapasowy. Ale można temu zaradzić, zamieniając ją w spółkę osobową. Potwierdza to najnowsze orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (m.in. wyroki z 15 marca 2016 r. o sygn. akt II FSK 3541/13, II FSK 3542/13, II FSK 3543/13, II FSK 3544/13), a także nieco wcześniejsze (sygn. akt II FSK 2770/13, II FSK 3013/13, II FSK 1898/13.).

Amortyzacja tylko wtedy, gdy jest wartość początkowa

Opłaty licencyjne można zaliczać bezpośrednio do kosztów podatkowych, jeżeli ich wysokość może być określona dopiero po oddaniu środka trwałego do używania – orzekł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 14 marca 2016 r. (II FSK 4005/13). Chodziło o spółkę, która zawarła umowę licencyjną z firmą informatyczną na dostawę oprogramowania. Całość wydatków na instalację, obsługę i dostosowanie nowych rozwiązań zaliczyła wprost do kosztów uzyskania przychodu, nie uwzględniając ich w ewidencji środków trwałych.

Back To Top